Dacht Ik Het Niet!

Anne Frankenstein

Sun, 29 Aug 2010 21:03:00 +0200

Ik ben er nooit geweest, in het huis niet en in de boom niet. Ik heb zelfs nooit geweten dat er zoveel geld aan was besteed. Als de boom niet was gevallen, had ik nog jaren in onwetendheid kunnen leven. Het enige dat met de wind is weggewaaid, is een uitzicht. Ik zal de boom nu nooit in volle glorie kunnen zien groeien, maar daar kan ik niet oprecht bedroefd om zijn. Het huis staat nog stevig overeind. Ik heb juist iets vergaard. Een herinnering, een verhaal, dat vóór de storm nog niet in mij bestond.

Wanhopig zoekt de Anne Frankboom Stichting nu naar mogelijkheden om het stoffelijk overschot van hun beschermeling te reanimeren. Men wil stekkies in het Amsterdamse Bos. Kastanjes over de hele wereld. De stam vermalen tot papier voor speciale edities van Anne’s dagboek. Bang dat de herinnering zal verwaaien, ontastbaar wordt, zoeken zij een nieuw lichaam voor het verhaal.

Maar er is een goede kans dat de boom allang zijn eigen verhaal is begonnen. Misschien staat zijn broer of neefje nog in vol ornaat in het Volkspark. Een verwaaide kastanje, misschien al in de jaren zestig of zeventig, ergens geland in een parkje of burgerlijke achtertuin, nu gegroeid tot een vijftig jarige kastanjezoon. Zij vertellen ons misschien niet meer over Anne Frank, maar wel over het leven. Het leven klampt niet aan het lichaam, maar aan het bos, de familie.

Het leven van Anne Frank is niet verloren in één boom. Zij ademt rustig door in de miljoenen bomen die vermalen zijn voor haar dagboeken. Deze kastanje was slechts één van de dragers van haar verhaal, in een compleet bos van monumenten. Het is ijdelheid om te denken, dat deze boom gelijk was aan het grootse verhaal dat hij droeg, en dwaasheid om zijn sterfelijkheid te ontkennen.

De dood komt altijd te vroeg, dus vechten we om elkaar in levende lijven verhalen te vertellen. We zien de boom rotten, we horen de takken kraken, maar we smeken om nog wat extra tijd. Als kleine kinderen die nog wat langer op willen blijven. Na lang zeuren bouwde de gemeente Amsterdam een stalen constructie om de boom overeind te houden. Het mocht niet baten. Net als de kleine kinderen, die een half uur later alsnog knikkebollend voor de tv in slaap vallen. Morgen is er weer een dag.

Hjalmar maakt Platenboek

Sun, 22 Aug 2010 17:53:00 +0200

Nieuwsflitsen

Sun, 15 Aug 2010 21:01:00 +0200

Kees Kleintjes van de Volkspartij is niet te spreken over het koningshuis. Afgelopen maandag was hij op theevisite bij de Koningin, en daar kreeg hij enkel droge biscuitjes te eten. “Gezien haar salaris kan een gewone belastingbetaler toch minstens gevulde koeken verwachten,” aldus Kleintjes. Hare Majesteit heeft vooralsnog niet gereageerd.

In het Limburgse plaatsje Valdiep zitten de bewoners sinds vanmiddag zonder zwaartekracht. Het Gewichtsbedrijf heeft de oorzaak van de storing nog niet kunnen vinden. Veel basketbalveldjes zijn onbruikbaar, en de lokale hangjeugd heeft het moeilijk. De bewoners worden geadviseerd huisdieren binnen te houden, vooral geen hagelslag op brood te strooien en zeker niet naar buiten te gaan als het waait.

Een vrouw uit Amsterdam heeft een rechtzaak aangespannen tegen fastfoodketen Hapklaar. Ze beweert dat er veel minder karton in hamburgers zit dan wettelijk verplicht is. Een te hoge vleesconcentratie zou schadelijk zijn voor vagetariërs, en bovendien de kartonindustrie ernstig benadelen. De directie van Hapklaar ontkent in eerste instantie alle beschuldigingen.

In Groningen is vandaag een record speerwerpen gebroken. Het lag op de bovenste plank van een trofeekast en was door omstandigheden op de grond terecht gekomen. De sportcommissie vermoedt een ongeluk, maar de eigenaar van het record vreest dat het opzettelijk is omgeworpen. Het gebroken record wordt tijdelijk vervangen door een record dat nog overeind stond. Justitie onderzoekt de zaak.

En dan nu het weer. In het hele land regen, behalve in Valdiep. In de loop van de middag klaart het op van bovenaf, met nu en dan een buitje zonneschijn. Morgen droog en hier en daar wat roze bewolking.

Hjalmar verplaatst Boeken

Sun, 08 Aug 2010 20:00:00 +0200

Als ik op de ring van Amsterdam rijd is mijn vader nog steeds nergens te bekennen, en voel ik me wel een beetje rebels. Ik ben nooit echt een rebel geweest. Het waren mijn jongere zusjes die moesten bekvechten om hoger zakgeld, later naar bed gaan en langer in de kroeg blijven. Mijn jongenshart heeft altijd een naïef vertrouwen gehad in het beleid van mijn ouders. En zelfs een onschuldige handeling als het inhalen van je vader op de snelweg, zie ik nog steeds een beetje als het beschadigen van dat vertrouwen.

Bij Amersfoort vraag ik me af of het eigenlijk wel gezond is, dat ik altijd zo’n braaf jongetje ben gebleven. Moet ik niet vechten voor mijn vrijheid? Mijn eigen keuzes maken? Twijfelen aan het gezag? Wie weet wat ik allemaal heb misgelopen in mijn jeugd, omdat ik dacht dat mijn vader en moeder gelijk hadden. Al die onzin over je bord leeg eten, misschien was ik wel een stuk stoerder geweest als ik iedere dag pannekoeken met stroop en patat met mayonaise mocht. Had ik moeten zeuren om een brommer, zodat de meisjes mij zagen brommen. En had ik prachtige sterren gezien, als ik stiekem naar nachtelijke feestjes was gegaan. Opgelaten druk ik het gaspedaal nog wat harder in, om afstand te doen van mijn ouderlijk gezag.

Pas als Apeldoorn dichterbij komt besef ik dat ik de boekenmarkt niet zonder hem binnen kom. Mijn deelnemersbriefje ligt bij mijn vader in de auto. Opstandig heb ik mijn vader ingehaald vanwege een vervelende ruitenwisser, maar zonder plan voor de lange termijn. Ik ben een rebel without a cause. In mijn haast was ik vergeten dat ik gewoon naar de boekenmarkt wilde omdat ik boeken leuk vind. Omdat ik op mijn vader lijk. Ik minder vaart, en tien minuten later komt mijn vader grijnzend voorbij rijden. Zijn achterste ruitenwisser gaat nog steeds heen en weer.

Straks, aan het eind van de dag, als alle boeken weer ingepakt zijn, doen we wel een wedstrijdje wie het eerste thuis is. Als je weet waar je naar toe wilt, hoef je niemand te volgen.

Modelverkoper

Sun, 01 Aug 2010 07:30:00 +0200

Ze verdwijnt in een deur, en komt even later terug met een licht gebogen man op leeftijd, in een streng maatpak.
“Om welk model gaat het?” vraagt hij met een stijve glimlach.
“Eh, nou die” wijs ik naar het gewenste model. Ze is mooi donkerbruin met lange haren en diepe ogen. Ze gaat even wat rechter zitten op haar etalagekruk als ze ziet dat de manager kijkt.
“Juist, en waarom wenst u de verpakking niet mee te nemen?”
Het lijkt erop dat dit een moeilijk gesprek gaat worden.
“Het gaat mij alleen om de inhoud. Die verpakking kunt u misschien nog ergens anders voor gebruiken, ik heb er verder niets aan.”
De manager fronst nu. “Meneer, ik begrijp u idealisme, maar gewoon zonder kleren over straat, dat kan natuurlijk niet. Als u er nu tien of twintig tegelijk kocht, dan konden we misschien een container regelen, maar zo ééntje los, daar moet een fatsoenlijke verpakking omheen.”
“Kom nou zeg,” ik kijk nog eens naar de dame in kwestie, ”het is niet alsof die minimale kledij nog iets verbergen. Iedereen kan zó zien dat ik een model mee naar huis neem.”
“Daar gaat het niet om, het gaat om wat u zo open en bloot op straat laat zien. De naakte waarheid is niet aan iedereen besteed, het is beter als u hier en daar wat te raden over laat. Men zou er anders te makkelijk aanstoot aan kunnen nemen.”
Ik zie niet wat hij zo stotend vind aan haar. Ze lacht ons lieflijk toe vanuit de etalage. Bovendien heb ik haast, want ik moet nog boodschappen doen voor het eten vanavond.
“Luister” begin ik schappelijk, “kunnen we geen alternatieve verpakking voor haar vinden? Iets dat gemakkelijker te recyclen is?”
De manager kijkt me even nadenkend aan, maar dan verschijnt er een sluwe grijns op zijn gezicht “Zeg dat dan meteen. Dan weet ik wel wat. Welke maat bent u, streepjes of ruitjes?”
“Eh, streepjes,” zeg ik.
De manager verdwijnt even uit beeld en komt dan terug met een blauwe streepjesblouse. “Kijk, als u deze er nu bij neemt, dan trekken we die gewoon over het model heen. En met de streepjesblouse kunt u thuis vast nog wel andere dingen.” De man lacht nu oprecht, trots op deze mooie oplossing die mij extra geld gaat kosten.
Ik doe verder niet moeilijk, en trek mijn creditcard tevoorschijn.

Thuisgekomen zegt mijn pas verworven aanwinst in streepjesblouse met zwoele stem dat ik wel een beetje over me heen heb laten lopen.
“Ik weet het, ik weet het,” roep ik sussend,”maar ik vergeet gewoon steeds een eigen ochtendjas of zo mee naar de winkel te nemen. Ik kan toch ook niet wensen dat de samenleving alle poespas achterwege laat.”
Ik pak de blouse uit en zet haar op het krukje naast de eettafel. Zo kan ze mooi zitten wezen terwijl ik de aardappels schil. Misschien dat het beter verkoopt als je het met verpakking in de etalage zet, maar dit is tenminste echt.

Site Onderhoud!

Sun, 06 Jun 2010 11:31:00 +0200

Deze zomer ben ik bezig met onderhoud aan de site, sommige dingen zullen soms wat raar ogen, maar het is de bedoeling dat het uiteindelijk mooier wordt. De blog is inmiddels weer levend, iedere zondag een vers verhaaltje! Oude verhaaltjes en stripjes kun je hier vinden!