Er was eens een tijd dat we nog lacherig deden over Cu2. Kent u dat nog, Cu2? Social networking was toen alleen nog iets voor meisjes van zestien die hun eerste kus wereldkundig wilden maken. Het enige wat je kon doen was vrienden maken, en tekst op je pagina zetten. Eindeloze vragenlijsten met persoonlijke antwoorden vol smileys en knipperende plaatjes. Hoeveel vriendjes heb je gehad? Ben je romantisch? Waar heb je het liefste seks? En wat is je lievelingskleur? Inmiddels zijn de meeste meisjes de twintig gepasseerd en verhuist naar anderen netwerken. De achterblijvers hebben het geloof ik nog steeds over hun eh … lievelingskleur.

Niemand weet wanneer het precies gebeurde, maar opeens waren sociale netwerken volwassen geworden. Steeds vaker kreeg je mailtjes in je inbox van mensen die gezellig wilden doen op Hyves. Het leek een sport om zoveel mogelijk vrienden te verzamelen, die dan heel trots als een nummer achter je naam gingen staan. Landelijke lijsttrekkers deden openlijk aan vriendjespolitiek. Een profiel was zo gemaakt, en je wist maar nooit wie je kon tegenkomen. Als iedereen er was, misschien dan ook wel die ene vakantieliefde, dat verloren familielid, of dat meisje waar je het telefoonnummer van bent kwijtgeraakt.

Dus deed ik ook mee. En het bleek best handig, al je vrienden binnen handbereik. Een kleine moeite om nu up-to-date te zijn. Al sinds 2004 houd ik op last.fm automatisch mijn muzieksmaak bij, waardoor al mijn vriendjes en vriendinnetjes kunnen meeluisteren wanneer ze willen. Mijn actuele CV is door iedere potentiele werkgever in mijn vriendenkring te bekijken in linkedin.com. En als ik verhuis, weten al mijn vriendjes en vriendinnetjes op Hyves of Facebook dat gelijk.

Maar. Het blijft een passieve vorm van netwerken. Waar last.fm nog iets heel anders is dan linkedin.com, is Facebook gewoon een ander soort Hyves. Een veredeld adresboek. Jan-Peter heeft wel een miljoen hyve vriendjes, maar die komen niet iedere zondag op thee visite. Zijn online vriendenkring zal het moeten doen met zo nu en dan een filmpje, en is in wezen niet anders dan de gemiddelde CDA-stemmer.

Een ouderwets face-to-face netwerk heeft een zekere exclusiviteit, die nog steeds geldt als je het virtueel maakt. De reden dat je via-via meer kans hebt op een baan of een huis of een liefde, is het langdurige persoonlijke contact met je vrienden. En daar heb je hoe dan ook maar een beperkte voorraad van. Je vijfhondertbiljoenste vriendje op facebook kan alleen refereren aan een leuke blog of tweet. Een echte vriend kan refereren aan al die tijd in de kroeg, of die keren dat je zo goed samenwerkte, of die gave vakantie samen. Dus verhuist iedereen met het grootste gemak van Cu2 naar Hyves naar Facebook. Of niet. Je echte vrienden gaan toch wel weer mee op vakantie.

Wat ik wel erg leuk vind aan facebook, is het vind-ik-leuk-knopje. Dat vind ik wel leuk. Kan ik eindelijk al mijn vriendjes en vriendinnetjes ongegeneerd spammen met leuke dingen die ik tegenkom op eenzame zwerftochten over het internet. En als je dat niet leuk vind, negeer je me maar gewoon.