“Onzin,” zegt de man achter mij rustig. Hij veegt een pluisje van zijn maatpak. “Maken we niet duidelijk een voortgaande beweging als men kijkt naar de geschiedenis? Wat u daar oproept, is een vorm van verborgen romantiek! U wilt terug naar de middeleeuwen, maar u schijnt te denken dat iedereen toen in kastelen leefde en cakejes at!”
Bliep, bliep. Het nostalgische omaatje graait nu rond in haar rollator, om te kijken of ze contant kan betalen. “Ik weet heel goed hoe het vroeger was. Sommige dingen waren minder, andere beter. Het heeft geen zin om je te haasten, uiteindelijk gaan we toch allemaal dood. Het goede blijft en de tijd heelt alle wonden.”
Ik schud mijn hoofd. “Dat vind ik toch een beetje relativistisch van u hoor. Alsof alles wat we doen niets uit zou maken voor de toekomst! Daarmee ontkent u vrijheid van denken! Dan kunt u inderdaad net zo goed stil staan.”
“U staat dus aan mijn kant van de discussie!” roept de man achter mij verheugd,”Als u gelooft dat een mens vrij kan denken, en invloed heeft op de toekomst, moeten we er dus voor kiezen in een bepaalde richting te bewegen. Bij voorkeur vooruit.”
Ik twijfel nog. “Maar dan moet u toch bekennen dat we juist als we vrij denkende mensen zijn, niet zomaar in het wilde weg ergens naar toe kunnen gaan. Dan moeten we ons toch eerst een helder doel stellen?”
De rij achter ons wordt nu langer, en een pas aangeschoven jochie met een skateboard heeft commentaar. “Luister ouwe, als je vrij denkt kun je juist helemaal geen doel stellen! Stel dat u stelt dat we allemaal in de rij moeten gaan staan, is dat dan ons hoogste doel? Moet ik me daar naar voegen? Wat bepaalt of uw doel beter is dan de mijne?”
“Wat is jouw alternatief voor in de rij staan dan? Ellebogenwerk? Recht van de sterkste? Volgens mij worden we daar ook niet gelukkig van.” Ik kijk naar de kromgebogen dame die nu eindelijk genoeg geld uit de bodem van haar looprek heeft gevist.
Het kassameisje blaast een grote bubbel terwijl ze het geld in ontvangst neemt. Het omaatje schuift haar boodschappen vlug in haar tas, en beweegt zich richting de uitgang. Ze kijkt onderweg nog één keer naar ons om.
“Het is niet dat ik haast heb, maar discussiëren doe ik liever thuis op de bank. Als u nog meer kwijt wilt, komt u maar langs op de koffie morgen.”
De rest van de rij mompelt een bescheiden groet, en gaat verder met de dagelijkse gedachtengang.
Bliep bliep. Ik reken mijn boodschappen af en kijk op het bonnetje of de kassafilosofe het wel goed heeft aangeslagen. Een kilootje Socrates, wat Plato’s, vier Aristotels, een voorverpakte Kant, een verse Frankl en een onsje Nietzsche. Dat smaakt echt helemaal nergens naar, Nietzsche, maar het staat chique op tafel.
Ahá – stof voor de geest.