verhalen

Hjalmar wordt Ouder

Tue, 02 Aug 2011 18:34:00 +0200

Goed bekeken is ouder worden niet meer dan veranderen. Je verliest wat haren, en er groeien nieuwe bij op vreemde plekken. Die verandering is onvermijdelijk, je kunt scheren wat je wilt, of dubieuze zalfjes op de kale plekken smeren, uiteindelijk groeit het toch een bepaalde richting op. En die richting, die kun je een beetje bijkammen. De kunst is om een kapsel te zoeken dat past bij je hoeveelheid haar.

Het afgelopen jaar heb ik trouw iedere zondag een nieuw verhaaltje online gezet. Misschien dat het niet altijd even leuk was om te lezen, het was in ieder geval leuk om te doen. Maar om te groeien in mijn schrijversdromen, wil ik komend jaar toch op zoek naar een nieuwe richting. Voor mijn gevoel bieden de korte stukjes me te weinig ruimte om alles te vertellen, en geeft de wekelijkse deadline me te weinig tijd om ieder verhaal volledig uit te werken. Als oefening is dat prima, maar ergens wil ik toch ook eens serieuze tijd steken in een verhaal.

Komend jaar zal het dus wat rustiger worden op Dachtikhetniet.nl, met niet iedere week een nieuw verhaal, maar iedere maand. De bedoeling is dat dit dan ook langere verhalen worden, niet per se serieuzer, maar in ieder geval met meer aandacht. De vraag is of ik dit volhoudt, of het beter is dan iedere week een kort stukje, en vooral of ik er genoeg haren voor heb.

Ter ere van mijn verjaardag vandaag zal ieder volgend verhaal op de 2e van de maand verschijnen. Op 2 augustus 2012 zal ik dan nog eens in de spiegel kijken, om te zien of er een mooie volle baard gegroeid is.

Dus, met hoop op verandering groet ik u, en tot ziens op 2 september!

Hjalmar is een Nerd

Sun, 24 Jul 2011 19:26:00 +0200

De volgende jaren kwamen er zeker mensen in de klas die grappig reageerde op gummetjes en geodriehoeken, maar daardoor werd de groep nerds alleen maar groter. Het maakte mij niet normaler, sterker nog, door het contact met de andere nerds groeide mijn abnormale interesse in Science Fiction, computerspelletjes en lange discussies over wereldheerschappij. Toen ik eindelijk besloot lenzen te nemen, naar de kapper te gaan en nieuwe truien te kopen was het al te laat. Mijn innerlijk was scheefgegroeid, en ik zou nooit meer normaal kunnen doen.

Voor mijn studententijd zocht ik dus een plek waar nerds heel normaal zijn, en Enschede was die plek. Zes jaar lang woonde ik tussen mensen die schaamteloos over computerspellen, obscure films, strips en dictators praatten. Zes jaar lang was ik onderdeel van de grootste groep. De enige momenten waarop ik twijfelde aan mijn normaalheid was tijdens sommige familiebezoeken, waar bleek dat ze nog nooit gehoord hadden van Starcraft, Wayne’s World, Shaun of the Dead, Joe Abercrombie en Lewis Trondheim.

Tegenwoordig, als gediplomeerd burger, kom ik er achter dat de wereld misschien wel nooit normaal geweest is. Sinds de middelbare school is iedereen zijn eigen weg gegaan, er is geen grote gemene deler meer. Ze gingen hun opleiding in als normale scholieren, en kwamen er uit als nerds. Sportnerds, kroegnerds, banknerds, autonerds, filmnerds, kunstnerds, boekennerds, patatnerds, disconerds, rocknerds, sexnerds en gadgetfreaks. Stuk voor stuk meesters in hun eigen wereld, heersers van hun expertise. Allemaal even trots en schaamteloos, want wie gaat ons vertellen dat we niet normaal zijn?

Nu heb ik onlangs ontdekt dat je een draadloos toetsenbord kunt aansluiten op je iPhone. Dat vind ik handig, want zo’n mini touchscreen schrijft voor geen meter. Nu hoef ik alleen maar zo’n apple toetsenbordje in mijn tas te stoppen en kan ik hele lange verhalen tiepen in de trein. Terwijl ik dit stukje zo aan het schrijven ben kijkt de man tegenover mij met een scheve blik naar mijn werkopstelling. Waarschijnlijk wil hij vragen of ik niet beter een laptop zou kunnen kopen, of een iPad wellicht. Maar hij houdt wijselijk zijn mond en tuurt strak naar het scherm van zijn eigen telefoon, waar hij moeizaam op aan het tiepen is. Omdat hij er vanuit gaat dat ik een prima reden heb om zo te werken in de trein. Omdat we allebei geen zin hebben om te gaan gooien met gummetjes en geodriehoeken. Heel normaal.

Hjalmar in de Regen

Sun, 17 Jul 2011 17:57:00 +0200

Het water komt met bakken uit de hemel. Buienradar zei dat het pas rond middernacht droog zou zijn, dus fiets ik met mijn collega door de zonsvloed naar huis. Hij heeft een stormparaplu, die misschien wel tegen het noodweer bestand is, maar toch flink zijn vooruitgang belemmert. Mijn eigen trouwe HEMA paraplu is licht beschadigd, en veel te klein, maar het fietst een stuk makkelijker tegen de regen in. Als we bijna bij de pond zijn geeft hij op, en klapt zijn bescherming in. "Dan laat ik me wel nat regenen. Zo komen we nergens."

Mijn kleine paraplu houdt eigenlijk alleen mijn neus en haren droog. Mijn schoenen soppen, en mijn zomerjas kan niet eens echt dicht. Maar ik blijf optimistisch. Regen heeft ook goede eigenschappen. In mijn kindertijd betekende regen een goede reden om binnen met de Lego te spelen, of dat je met de auto naar school gebracht werd. En omdat ik altijd een beetje kind ben gebleven moet ik bij dikke regendruppels nog altijd denken aan kastelen, piratenschepen en warme chocolademelk met slagroom. En ook nu weet ik zeker dat ik thuis een fijne droge trui ga vinden.

Als we weer van de pond af gaan blaast de wind ons haast het water op. "De regen gaat bijna horizontaal man!" Roep ik vrolijk tegen mijn collega, terwijl ik optimistisch mijn paraplu opsteek. Deze blijft fier tegen de wind in staan, voor ongeveer drie seconden. Dan wordt het dappere ding hardvochtig binnenstebuiten gevouwen, en slaat de koude regen in mijn gezicht. Ik probeer nog even om de paraplu klein te krijgen, maar de baleinen zijn te kunstig krom gebogen. Het is niet anders. Ik prop de paraplu in de dichtstbijzijnde prullenbak, waar nog een paar slachtoffers uit steken. Echt HEMA.

Een paar dagen later heb ik haast. Ik moet met de trein. En het regent. Ik heb een paraplu nodig. Ik loop nog snel even de HEMA binnen, waar de paraplu bakken zo goed als leeg geroofd zijn. Het enige model dat nog over is, en in grote getalen strategisch bij de deur staat geplaatst, is roze met bloemetjes. Zo vrolijk ben ik ook weer niet. Dan laat ik me wel nat regenen.

Hjalmar gaat Vooruit

Sun, 03 Jul 2011 21:22:00 +0200

Het jongetje drukt driftig op de knoppen.
“AAAARGH! Kan nooit!” roept hij.
Zijn vader kijkt hoofdschuddend naar de mislukte pogingen.
“Waarom ga je ook steeds daar boven langs?”
Het jochie haalt zijn schouders op.
“Ga daar onder eens staan. Even wachten …”
De kleine duimpjes wiebelen ongeduldig op de knoppen.
“Nu! Spring!”
Een brede lach klinkt door de treincoupe. “Yes!”
“Zei ik toch. Makkie.” Vader gluurt weer naar zijn iPhone.

Achterin zit iemand zijn moeder uit te leggen hoe ze een bijlage moet versturen. De meeste mensen horen zijn wijze woorden niet omdat ze verstopt zitten in hun mp3 speler.
“Nee mam, dat heb ik de vorige keer ook al uitgelegd.”
…
“Dat mag niet van Google. Je kunt niet zulke grote bestanden versturen via e-mail.”
…
“Hoe lang heb je gefilmd dan?”
…
“Wat moet Tante Toos met jouw epische vakantiefilm van vijf uur? Valt ze op Pa in korte broek?”
…
“Zet het dan gewoon op een schijfje.”
…
“DVD ja. Dan stuur je het op.”
…
“In jouw geval is de brievenbus toch sneller.”

Mijn raam stopt bij een snoepautomaat. Een meisje gooit er geld in, wacht, kijkt even verbaasd en tikt dan ongeduldig op het apparaat. Er komt niets uit. Ze roept wat naar haar vriend, die lachend op een bankje naar haar zit te kijken. Ze wijst naar het bord met de vertrektijden. Hij haalt zijn schouders op. Zij duwt nog een paar keer tegen de machine, maar deze geeft geen kik.

Omdat haar vriend niet wil helpen, spreekt ze een potige voorbijganger aan. De man geeft een schop, maar wijst dan op de betonnen fundering, heft zijn armen verontschuldigend in de lucht en loopt door. Het meisje kijkt even verslagen en haalt dan haar telefoon tevoorschijn. Met een brede lach maakt ze een foto van het onbereikbare lekkers, en begint dan driftig een bericht te tikken.

De trein gaat verder, het meisje tikt nog steeds. Waarschijnlijk weten al haar vrienden, familie, collega’s en kennissen inmiddels van haar ruzie met de vervloekte automaat. Zou ze zich beklagen dat vroeger alles beter was, dat de mensheid langzaam overgenomen wordt door machines? Dat je zelfs voor een beetje eten al tig knoppen in moet drukken? Of zou ze dankbaar zijn voor het wonder der techniek dat haar in staat stelt haar verhaal met de wereld te delen?

Lichaam bij de Dokter

Sun, 26 Jun 2011 23:47:00 +0200

De dokter knikt.
“Dat kan een klopvoet zijn, heeft u er ook last van bij het opstarten?”
Meneer de Bruin haalt zijn schouders op.
“Alleen ’s ochtends, als ik op het koude zeil stap, dan wil het nog wel eens rammelen.”
“Juist ja. Kunt u de kap er even afhalen?”
Meneer de Bruin trekt zijn schoeisel uit en plant zijn blote voet op het werkbankje. De dokter kijkt er peinzend naar, kietelt onder de hiel en kijkt dan afwachtend naar het gezicht van Meneer de Bruin.
“Niks hoor,” zegt Meneer de Bruin, “Niet eens een giechel.”

“Heeft u dit model al lang?”
Meneer de Bruin krabt even op zijn achterhoofd.
“Een jaar of tien misschien? Een echte Footloose®, maar ik zou het typenummer zo niet uit mijn hoofd weten. Tweedevoets, gekocht bij een dokter in Veghel.”
“Een Footloose®? Zo een had mijn vader ook. Goeie voeten. Worden niet meer zo gemaakt.”

De dokter staat op en doet twee passen achteruit. “Het zou een verkeerd afgestelde pees kunnen zijn. Kunt u de voet even voor mij laten lopen?”
“Natuurlijk.” Meneer de Bruin heft zijn linkerbeen omhoog, en begint vervolgens rustig in lucht te trappelen. “Kijk, zo is er niks aan de hand. Maar als ik optrek …” De linkervoet maait nu wild op en neer, en een luid gerammel klinkt door de spreekkamer. “Hoort u wel?”

De dokter knikt, en gebaart dat Meneer de Bruin zijn voet weer uit kan zetten.
“Ja, het lijkt er op dat de pezen versleten zijn. Die moeten worden vervangen, maar daar heb ik hier geen gereedschap voor. Ik kan hem wel opsturen naar een adresje in België. Zou u zolang uit de voeten kunnen met een leenmodel?”
“Ja natuurlijk. Ik heb wel een zakloopwedstrijd met de kleinkinderen komend weekend, lukt dat?”
“Zaklopen oke, maar kijk uit met huppelen. Het is een heel degelijke leenvoet, maar ik kan niet garanderen dat ik hem gelijk goed af kan stellen op uw overige onderdelen.”
“Prima, ik zal niet teveel huppelen dit weekend.”

De dokter geeft de voet van Meneer de bruin een flinke tik naar rechts, en draait hem vervolgens soepeltjes van de enkel af om er een zwart leenmodel op te schroeven.
“De kleur is niet helemaal in stijl met de rest van uw been, maar het is maar tijdelijk he.”
“Dank u dokter, geeft u maar een telefoontje als mijn voet terug is uit België.”
Meneer de Bruin staat op, schudt de hand van de dokter, en beent de spreekkamer uit.

Hjalmar doet Exotisch

Sun, 19 Jun 2011 14:24:00 +0200

Bij de bakker is het druk. De kraam is afgeladen met witte tijgers, meergranen broden, volkoren baguettes, mueslibollen, kwarkpunten, slagroomsoezen, aarbeienschuitjes en kaascroissants. Allemaal dingen die ik ken. Het is dan ook een doodgewone Hollandse bakker. Ik koop een groot rond Frans brood, ongesneden, zodat ik het straks thuis persoonlijk in stukken kan zagen. En een Tom Pouce, omdat die er zo lekker uit ziet. “Geniet er van he!” zegt de bakkersvrouw vrolijk.

Op aanraden van mijn huisgenoot loop ik langs bij de Turkse kraam. Daar verkopen ze een stuk of dertig schalen met humus en salades, in verschillende kleuren roodbruin, geelbruin en groenbruin. De verkoper is bruin met zwart. Ik ben de enige klant. Er staan geen naambordjes bij, dus ik wijs maar wat naar de schaal die ik wil proberen.
“Wat is die eh … gelige met rode stukjes?”
“Die is met Kerrie,” zegt de koopman nors. Resoluut scheurt hij een stukje brood af, doopt het in de humus, en geeft het aan mij. Ik eet het op. Het is lekker.
“Nou! Lekker! En uhm … die groenige daar, is dat lekker op brood?”
“Koriander,” zegt de man. Hij geeft me nog een stukje brood en kijkt me afwachtend aan. Deze is ook lekker.
“Ja, smaakt goed! Heb je nog eh … aanraders?”
“Deze? Lekker fris.”
“Inderdaad!”
Ik kijk nog even naar de andere twintig schalen. Ik kijk nog even naar de koopman, die met de armen over elkaar naar me staat te kijken.
“Nou, ja, doe dan maar wat van die ene en wat van die andere.”
Hij veegt wat scheppen in een bakje. Ik reken af.

Even later sta ik bij een fruitkraam te twijfelen. De meeste vruchten ken ik, maar het meisje achter de exotische waren staat me zo verveeld aan te kijken, dat ik niet echt durf te vragen of ik mag proeven. Voorzichtig vraag ik wat de stekelige vrucht is die ze in de aanbieding heeft.
“Cactusvrucht. Heel lekker.”
“Nou, doe er daar maar eentje van dan.”
Ze doet het ding in een doosje, en daarna in een zakje. Ik betaal.

Ik probeer nog wat kaas. Achter de verschillende stapels bedorven melk staat een stevige witte Hollandse Jongen, die me joviaal een plakje aanbiedt. Het smelt op mijn tong, als een suikerklontje, om vervolgens een afschuwelijke zoute smaak achter te laten.
“Eh, heeft u misschien een stukje minder belegen?”
De Hollandse Jongen kijkt me verbaasd aan. Dat ik weinig verstand heb van de Turkse keuken, of exotische meisjes, is begrijpelijk. Maar hier sta ik toch mijn eigen cultuur te proeven.
“Deze dan?” Hij kijkt iets norser als hij mij een jong belegen plakje aanbiedt. Het is nog steeds te zout, maar ik koop toch een onsje om de vrede te bewaren.

Thuis maak ik lunch. De cactusvrucht is een beetje zuur en ik heb eigenlijk geen idee hoe ik hem moet eten. Volgens mij is hij nog niet rijp. Maar de gelige humus is erg lekker op het brood van de bakker. Met een beetje tomaat en mayonaise is de kaas ook prima te eten. En als toetje een boterham pindakaas met banaan. Allemaal lekker zelf afgezaagd.

Hjalmar mist Iets

Sun, 12 Jun 2011 15:43:00 +0200

Prins William trouwt met Kate. Was al weken in het nieuws. Half Nederland kent de schoenmaat van Kate, de favoriete kleur van William en de prijs van de jurk. Ik hoor het vandaag voor het eerst. Ergens doet het wel wat vage belletjes rinkelen, een collega die er eens iets over opmerkte, een kop in de krant, maar echte kerkklokken heb ik nooit gehoord. En hoewel het Royale Roddelleven niet binnen mijn interessegebied ligt, steekt het me toch een beetje dat ik niet wist waar mijn collega het over had.

Ik heb weekend. Ik wil een t-shirt afrekenen op de markt, maar ik kan mijn geld niet vinden. De koopman praat enthousiast over zijn marktwaar terwijl ik mijn zakken aftast. “Ja, dat zijn leuke shirts, hoge fun value! Geen Facchucio of Manderlay, maar goede prijs kwaliteit verhouding, dat zeker!” Mijn zakken zijn leeg. “Eh, ik dacht dat ik vijftig euro gepind had, maar ik vrees dat het uit mijn zak gewaaid is.” De koopman kijkt me geschrokken aan. “Och nee dat zal toch niet? Zoek nog maar even goed, je zal zien, komt het zo tevoorschijn. Heb je al in je tas gekeken?”

Foeterend op mijn onoplettendheid, loop ik voor de tweede keer die dag naar de pinautomaat. Waarom ben ik toch zo’n aap om die vijftig euro zo slordig in mijn zak te frommelen? Ik heb een vast inkomen, maar niet genoeg om het achteloos met de wind mee te geven. Als ik even later het vers geperste geld aan de koopman overhandig, hebben we het nog even over de tegenvallers in het leven.
“Tja, soms zit het mee, soms zit het tegen. Je kunt niet alles hebben he!”
Wijze woorden van de beste man. Maar welke les zou ik hier van moeten leren?

Ik heb een goede vriend op bezoek. We praten over de belangrijke dingen in het leven. Spelletjes. Als hij vraagt hoe het gaat op mijn nieuwe werk, waar ik ten slotte ook spelletjes maak, komt het Engelse Koningshuis ter sprake. Ik vertel hem van mijn collega, en de dingen die ik allemaal niet weet.
“Nou ja!” zegt mijn goede vriend, “Ik had precies hetzelfde! Geen idee welke bruiloft ze bedoelden!”

Het leven zit vol met belangrijke dingen. Je kunt niet alles in de gaten houden. Maar misschien moet ik wel wat beter op mijn geld gaan letten.

Hjalmar schrijft Live

Sun, 05 Jun 2011 18:29:00 +0200

Het is een vals romantisch idee dat een schrijver eenzaam in zijn kamer weg moet kwijnen achter de computer, langzaam verbleken, verstoken van enig sociaal contact. De technologie heeft van de schrijver een vrij mens gemaakt. Niet langer is hij gebonden aan zijn kriebelige handschrift! Vijf kilo aan staal en plastic is voldoende om midden in het park een officieel document te typen. Het model in kwestie is uit 1942, dus de spellingscontrole is nagenoeg afwezig, maar het ziet er in ieder geval professioneel uit. En dat alles zonder batterij.

De meeste parkgangers lopen mij glimlachend voorbij. Vooral ouders wijzen hun kinderen op dit wonder der ouderwetse techniek.
“Kijk, dat is nou de iPad 3,” roept een lollige vader tegen zijn kinderen, die met een brede lach naar me kijkt. De kinderen begrijpen hem eerst niet, dus moet hij eerst twee keer uitleggen wat een iPad is terwijl de kinderen met verbaasde oren naar mijn getik luisteren. Ik vraag me af of ze door hebben dat ik over hen aan het schrijven ben.
“Mooi he!” zeg ik.
“Zo eentje heeft mijn Opa ook” zegt zijn dochtertje.
“Ja, maar ik ben nog geen Opa hoor.” zeg ik.
Ze lacht aarzelend.

Midden in mijn verhaal houdt mijn typelint er mee op. Gelukkig ben ik expert op dit gebied, daar ik thuis al veelvuldig geoefend heb. Ik hoef dus niet te vrezen dat mijn live performance wordt afgelast om technische redenen. Typemachines zijn wonderlijk eenvoudige dingen. Iedere functie kan worden teruggeleid tot een aantal mechanische basis principes. Ik druk ergens, ergens anders gaat er iets omhoog. Toets omlaag, letterstempel omhoog. Hoofdlettertoets omlaag, hele stempelblok omhoog. Caps-lock is een haakje om de hoofdlettertoets. Het losgeraakte typelint knoop ik weer netjes vast aan het daarvoor bestemde wieltje.

Er wijzen nog wat voorbijgangers naar mijn stukje mechanisch vernuft. Een hond snuffelt aan de draagkoffer. Twee kinderen proberen wat te typen, en vragen waar de deleteknop zit. Hun moeder lacht verontschuldigend dat haar jongens nog nooit zo’n ding gezien hebben. Het is een antieke verhalenmachine. Het spreekt tot de verbeelding. Uit een tijd waarin we nog wisten wat er gebeurde als je op een knopje drukte.

Maar die tijd is voorbij. We hebben de controle ingeruild voor gebruiksgemak. Terwijl ik dit zit te tiepen check ik gewoon mijn e-mail op mijn hedendaagsche telefoon. En zometeen ga ik mijn volgekalkte vellen netjes knippen, plakken en herschrijven op mijn computer, met spellingscontrole. Zodat jij het kunt lezen op dat flitsende internet. Als je wilt weten hoe het origineel eruit ziet, kom je maar langs op een mooie dag in het Vondelpark.

Hjalmar maakt Reclame

Sun, 29 May 2011 17:59:00 +0200

Er was een tijd, ik noem het mijn Muzikale Middeleeuwen, waar ik slechts spaarzaam nieuwe melodietjes kreeg toegespeeld via de radio. Gedurende de hele middelbare school moest ik mij behelpen met cassettebandjes en zuinig gespaard zakgeld om af en toe een CD te kopen. Het schoot niet op. Het was veel werk, met veel teleurstelling. Voor één mooi liedje moest ik of maanden wachten tot het toevallig voorbij kwam op de radio, of mijn geld uitgeven aan een heel album vol met andere liedjes die ik eigenlijk niet zo leuk vond. Uit wanhoop luisterde ik dan maar mee met de smaak van de massa, de Top 40 zachtjes op de achtergrond terwijl ik mijn huiswerk deed.

Maar toen werd ik piraat. Via een aantal slim gelinkte netwerken op de Universiteit Twente kon ik een uur aan illegale muziek binnen twee minuten downloaden. Mijn computer stroomde vol. Ik luisterde dagen achtereen naar muziek die de Top 40 nooit gehaald had, of allang weer uit was. Iedere week had ik een nieuwe favoriete artiest, met smaak gevangen in de zee van geluid. En het koste me geen cent.

Nu is het niet zo dat ik weiger voor muziek te betalen. Het was juist dankzij deze overvloed aan muziek, en het gebruiksgemak van het studenten netwerk, dat ik uiteindelijk ook CD’s ben gaan kopen. Omdat ik wist; Blur, Lemon Jelly, Spinvis, Sufjan Stevens, Air, Queens of the Stone Age, en al die anderen, dat zijn artiesten die ik graag nóg honderd keer hoor. Ik hád ze namelijk al honderd keer gehoord. Zij verdienen het.

Het is juist dat ik in de ontdekkingstocht naar nieuwe muziek, het luisteren naar het onbekende, niet wil worden afgerekend voor mijn nieuwsgierigheid. Er is gewoon teveel om te ontdekken. Als iedere deur die je open doet geld kost, houd je toch het liefst de boel veilig afgesloten. En dat is zonde. Ik ben er stellig van overtuigd dat er in ieder van ons een ware muziekliefhebber sluimert, maar omdat niet iedereen aangesloten is geweest op het studenten netwerk van de Universiteit Twente, laten velen zich verdoven met de uitgekauwde smaak van de top 40.

Maar vreest niet! Nu is er Spotify. Bijna de complete wereld van muziek binnen handbereik, onbeperkt online af te spelen. Geen laadtijden. Alle artiesten netjes chronologisch gesorteerd per album. Met links naar gerelateerde artiesten, zodat je eindeloos kunt zwerven, van Klassiek via Rock via Jazz naar Heavy Metal. Mooie liedjes bewaar je in lijstjes, die je in één klik kunt delen met je vrienden. En dat alles voor maar vijf euro per maand.

Er is één veel gehoord argument tegen Spotify. De artiest krijgt maar één vijftigste van een cent als ik een liedje afspeel. Dat lijkt vrij weinig. Lady Gaga, niet bepaald onbekend, schijnt slechts 200 dollar per maand te verdienen met haar miljoen plays per maand. Maar dat is een vertekend beeld. Dit tarief is namelijk gebaseerd op het idee dat een artiest betaald krijgt, iedere keer als iemand ergens het liedje afspeelt. Jij, ik, je buurman. Nu, straks, morgen, overmorgen, volgend jaar. Spotify beloont niet de one-day-flies, of de laatste zomerhits, maar de tijdloze stukjes muziek, de ware schoonheid. Het zijn de platenlabels, de mensen die geld verdienen aan CD’s die ze niet zelf gemaakt hebben, die je willen doen geloven dat dit slecht is voor de artiest.

Daar komt nog bij dat Spotify op het moment nog maar 1 miljoen betalende leden heeft. Dat is niets. Dit is nog maar het begin. Het potentieel is enorm. Op het moment is de verhouding artiesten en gebruikers op Spotify scheef, maar uiteindelijk zijn er toch meer luisteraars dan muziekanten. En dan kan de muziek pas echt beginnen.

Daarom maak ik reclame. Daarom wil ik dat je mee doet. Daarom wil ik dat je luistert.

Hjalmar draagt Pak

Sun, 22 May 2011 23:28:00 +0200

Ik ben op weg naar serieuze zaken. Mijn nieuwe baan is het vormgeven van spelletjes. Serieuze spelletjes, voor serieuze klanten zoals grote serieuze banken. Vandaag is mijn eerste echte klantenbezoek. Ik staar wat onwennig om me heen, en vraag me af of mijn medeforenzen door hebben dat ik er veel te netjes bij loop. Ze lezen de krant, staren uit het raam, spelen met hun telefoon. Ik ben een heel gewone nette jongen op weg naar zijn werk.

Het pak is nieuw, vanmorgen viste ik de reserve knoop nog uit de binnenzak. Vroeger vond ik het nooit nodig om een pak te bezitten. Van binnen ben ik nog steeds een klein jongetje, en een kostuum is meer iets voor volwassen kerels. Maar nu ik aan mijn eerste grote mensen baan begonnen ben, kan ik ten minste doen alsof. Met rechte rug en stevige pas begroet ik mijn collega, die er op wijst dat ik wel even het labeltje er af moet knippen voordat we naar de klant gaan.

De klant bestaat uit een groepje netjes geklede mensen, die ons joviaal de hand schudden.
“Goed dat jullie er zijn, altijd leuk wat jullie maken! Thee? Koffie?”
We demonstreren het spel, dat bedoeld is voor het werven van nieuwe werknemers. Het is een soort quiz, en de nette mensen van de bank spelen mee om de stemkastjes te testen. Natuurlijk weet iedereen alle antwoorden al. Om toch te kunnen winnen, proberen ze elkaar af te troeven in flauwe grapjes.
“Niet voorzeggen he!”
“Het gaat toch niet over geld hoop ik?”
“Heb je je huiswerk wel gedaan?”
“Ja, dat is niet mijn afdeling niet hoor.”
Heel gewone mensen in een nette verpakking.

Die avond loop ik onderweg naar huis nog even door de supermarkt. Met een mandje in een hand, en de paraplu zwaaiend in de ander, zoek ik mijn avondeten uit. De schoenen knellen ietsje in de hielen, maar verder merk ik weinig meer van mijn stijve kostuum. Niemand schijnt het erg te vinden dat ik zo deftig doe. Alleen de dakloze krantverkoper bij de uitgang kijkt me verwijtend aan als ik zijn assortiment niet wil bekijken. Maar ik stel hem gerust. Morgen doe ik mijn versleten gympen wel weer aan.

Hjalmar praat Onder Invloed

Sun, 15 May 2011 00:05:00 +0200

Je vraagt waarom ik aan het vruchtensap zit. Heet ik Bob of zo? Ik haal mijn schouders op, zeg dat ik alcohol niet lekker vind. Alle alcohol? Alle alcohol. Mijn neef slaat lachend zijn glas bier achterover en legt het je uit. Dat we familie zijn. Dat ik waarschijnlijk de verkeerde genen heb. Je luistert niet echt. Je maakt een opmerking over ons gevarieerde uiterlijk en begint dan over de recycling. Want daar werk je. Mooie business. Kun je echt iets doen voor de wereld. Niet zo’n suffe kantoorbaan. Je bestelt nog een tweede laatste biertje.

Als je glas bijna leeg is belt je vrouw. Waar je blijft. Of je niet teveel gaat drinken vanavond? Nee, nee, je gaat echt zo weg. Je hangt haar op. Mompelt iets over hoe gelukkig je bent met zo’n bezorgde partner. Waar zou je zijn zonder haar? Je vraagt nog een derde laatste biertje aan de barman, ook een neef van mij, en proost op de liefde. Mooi ding.

Dan gaat het ineens over windmolens. Je noemt Einstein. Je denkt dat die knappe koppen een keer iets zouden moeten verzinnen. Al die wind. Al die zon. Daar moet toch oneindig veel energie uit komen? Mijn neef studeert civiele techniek. En ondanks de alcohol is zijn hoofd nog kraakhelder. Hij begint je enthousiast uit te leggen dat daar wetten voor zijn. Je ziet het anders. Ik weet niet meer of het je vierde, vijfde of zesde laatste biertje is. Ik weet wel dat het bijna half elf is.

Mijn neef moet de trein halen. Je begint tegen mij te filosoferen. Je zwalkt van het ene grote onderwerp naar het andere. Ik zeg nog een paar keer dat je vrouw je wel zal missen. Je neemt nog een tiende laatste biertje. Als je even een praatje maakt met een stelletje dat net binnen komt, ga ik snel een paar krukken verderop zitten bij mijn nichtje en haar vriend. Die zijn ook aangeschoten, maar wel gezellig.

Als je merkt dat ik ontsnapt ben kijk je zoekend om je heen. Al snel zie je me zitten, druk in gesprek. Ik doe duidelijk erg mijn best om je te negeren. Je kijkt me verontwaardigt aan. Je kijkt in je glas. Je loopt naar buiten om te roken, en staat al gauw te discussiëren met een stel Duitsers. Ik bestel nog een appelsap. Het is geen oordeel. Je mag best alcohol drinken. Maar zoek je eigen maten, alsjeblieft.

Hjalmar neemt Rust

Sun, 08 May 2011 23:49:00 +0200

Ze duwt haar kop tegen mijn hand, en ik krabbel achter haar linkeroor. Saartje. Mijn vingers kennen de weg door haar vacht. Al bijna vijftien jaar heerst zij over de muizen, vogels en zonnige plekjes rond mijn ouderlijk huis. Dit is haar wereld. Ze weet niets van de recente ontwikkelingen in het middenoosten, de dalende olieprijs, de bruiloft. Voor zover ik weet kijkt ze nooit TV. Als de radio aan staat gaat ze liever naar een andere kamer. En ik heb haar wel eens een toetsenbord zien bedienen, maar daar kwam niet veel zinnigs uit.

Na een minuut of vijf heeft ze er genoeg van. Mijn laatste aai glijdt over haar staart als ze naar de steiger loopt. Met peinzende blik kijkt ze over de sloot, de weilanden in. Ze kan gemakkelijk de overkant halen, maar doet het niet. Ze kan haar koninkrijk niet alleen laten. Ik weet natuurlijk niets van de politieke spelletjes in de kattenwereld. Misschien broed de Zwarte van twee huizen verder wel op een listig plan om de vette muizen onder de schuur illegaal te importeren. Of wellicht aast de Rode Buurman al enige tijd op het grondgebied rondom de aardbeien, waar altijd wel een dikke vogel verstrikt raakt in de netten. En laat ik vooral die kwajongens van schuin tegenover niet vergeten, die om de haverklap biologische wapens inzetten om meer lebensraum te claimen.

Ik kijk op mijn slimme foon of er nog iets gebeurd is in mijn eigen wereld. Schurken zijn opgepakt, zegt het internet. Je vrienden zijn leuke dingen aan het doen, zegt facebook. Je salaris is binnen, zegt mijn e-mail. Je hebt een nieuwe highscore, zegt het minispelletje. Mooie dingen. Er zijn vandaag vast ook mensen vermoord, banken beroofd, harten gebroken. Maar vandaag ben ik vrij, ik kan even niet de wereld redden. Ik sluit mijn ogen en geniet van de zon.

Saartje is van de steiger afgekomen en loopt op me af. “Miauw”, zegt ze. Ik krab achter haar linker oor, langsonder haar nek. Ze rolt luid snorrend op haar zij en kijkt me met scherpe ogen aan. “Miauw,” zegt ze nogmaals. Mijn vingers aaien sussend door haar vacht. Vandaag hoeft niks Saar, de muizen zijn er morgen ook nog wel.

Hjalmar is Materialistisch

Sun, 01 May 2011 21:40:00 +0200

Op straat zitten Amsterdammers trots hun bezittingen aan te prijzen. Videobanden! Versleten barbies! Verschoten servies! Stoffige versterkers! Elpees in originele hoes! Stekkerdozen! Puzzels met een onbekend aantal stukjes! Bruine glazen! Vijftig cent! Met gratis stukje boterkoek! Gelukkig probeert niemand mij tweedehands WC-papier aan te smeren.

Ik speur tussen de koopjes hoopvol naar mijn fiets. Nog geen twee weken geleden is deze namelijk volgens Amsterdamse traditie gestolen. Een beetje mijn eigen schuld, want volgens Enschedese traditie had ik hem vastgelegd met een enkel, eenvoudig door te knippen kabelslot. Toen dit kabelslot op een ochtend eenzaam aan het fietsenrek bungelde, heb ik nog een tijdje gehoopt dat de beleefde boef hem na gebruik terug zou zetten. Maar dat was een vergeefse droom. Ik had gewoon moeten investeren in een gietijzeren fietsankerketting zoals alle echte Amsterdammers gebruiken.

Mijn fijne fiets is waarschijnlijk allang omgezet in goed geld, niet op de vrijmarkt maar gewoon op marktplaats.nl, waar de betere zaken worden gedaan. Met de juiste zoekopdracht is al het gewenste materiaal binnen handbereik. Dit maakt het verlies van mijn fiets ook minder erg. Ik hoef niet uren over een rommelmarkt te struinen op zoek naar een Union Univouw , maar ben in tien minuten surfen aan het juiste adres in Drogeham, Wijhe of Twijzelerheide. Hoef ik het alleen maar op te halen.

De jeugd heeft de overvloed aan vindbaar materiaal goed begrepen, en verkoopt voornamelijk schaarse kunsten in het Vondelpark. Bleek verlegen jongetje speelt aarzelend Led Zeppelin op veel te grote elektrische gitaar! Drie kleine meisjes zingen Lady Gaga uit de maat! Twee kleuters doen een soort van breakdance op sloffen! Vier opgeschoten jongens zijn vergeten hun haar te kamen en schreeuwen Rock en Roll! Blokfluit!

Ik gooi de echte talentjes wat geld toe, maar loop dan toch zo recht mogelijk op mijn doel af. Ik laat me niet verleiden door de koopjes om me heen, ik weet wat ik echt nodig heb. Ik moet mijn geld sparen voor een nieuwe fiets. Thuisgekomen leg ik mijn nieuwe aanwinsten trots op tafel. Acht DVD’s van twee vijftig per stuk en Donald Duck pocket 88. Oh, en 24 rollen ongebruikt WC papier, voor het feestelijke bedrag van vijf euro.

Hjalmar reist Des Nachts

Sun, 27 Mar 2011 10:09:00 +0200

Tegenover mij zitten twee mannen, ongure types. De ene ziet er versleten uit, zijn vel is diep gekreukeld, de pezen strak getekend langs zijn nek en vingers. De ander is jonger, ook mager, kijkt uitdagend om zich heen. Ze trekken twee blikken bier tevoorschijn en gaan breed zitten te discussiëren. Telkens als de muziek in mijn oren even zacht is, vang ik flarden op van het gesprek.
“… heb ik echt een mooi dealtje mee gesloten …”
OOH YEAH, BABY YEAH!
“… zeker 500 ballen …”
BOEM TJAKKA BOEM!
“… ik weet wel plekjes waar je dat kunt fiksen … ”
JATTADAM DIDELDIEDEE!
“…joh ik ben wel vijf keer tegen de lamp gelopen, ze kunnen je echt niks maken …”
BING BONG BAM!
“… maar ik heb de connecties niet …”
RATTATATIK, RATTATAM!

De jongste kijkt me aan en knipoogt. Ik kijk strak naar het zwarte gat van het raam en probeer niet te denken aan de Sopranos, betonnen schoenen, witte boorden en offers I can’t refuse. Maar ik blijf luisteren naar het gesprek, zodat ik op tijd kan wegrennen als één van de twee me drugs gaat aanbieden of een pistool trekt.

TJOEMBA TJOEMBA!
“… ik kan je wel een keer introduceren …”
SJOEBIEDOEWAP YEAH!
“… je moet gewoon de juiste mensen kennen …”
FIDELDIEDOEM FIDELDIEDEE!
“… kijk dat vind ik nou zo mooi aan jou schat.”
TJOENKA TJOENKA FLOEM!
Pardon? Ik gluur vanuit mijn ooghoek naar de twee ongure types, die elkaar ineens heel aantrekkelijk vinden. De jonge vent zit driftig in het haar van de versleten man te woelen, die half dronken maar vertedert over de wang van de jongen strijkt.

De conductrice komt de coupe binnen. Ze is dik en gezellig. Ze blokkeert met haar omvang het hele gangpad, zodat haar collega niet kan passeren en steeds netjes wacht tot ze klaar is met kletsen. Ze stopt bij het vozende stelletje en kijkt hen grijnzend aan.
“Willen de heren hun kaartje nog geknipt?”
“Ja maak er maar een leuk gaatje in,” roept de versleten man.
De conductrice graait in haar zak en haalt er een klein ponsje uit van de hobbywinkel. Ze ponst twee klavertjes vier in de kaartjes van de heren.
“Alstublieft,” zegt ze,”Veel geluk nog he!”
Ik reis op saldo, dus ik krijg geen klavertje vier. Maar ik prijs me evengoed gelukkig dat de louche types niet half crimineel zijn, maar gewoon heel homoseksueel. Ze zijn nu ook een stuk stiller, dus kan ik ongestoord de lantaarnpalen bestuderen die voorbijschieten op het ritme van mijn muziek. Bijna thuis.

Hjalmar koopt Nieuwe Ouwe Fiets

Sun, 20 Mar 2011 10:41:00 +0200

Mijn Opa had er nog wel eentje staan. Een groene Union vouwfiets. Geen versnellingen, fijne terugtraprem. Hij was eigenlijk te klein. Als ik het zadel op zijn hoogste stelde, zat ik nog steeds met licht gebogen knieën te trappen. De wielen waren niet echt mini, maar gewoon maatje kinderfiets. Het voordeel was dat ik er snel af kon stappen, en het kleine ding voelde een stuk wendbaarder dan een logge herenfiets. Vouwen kon dan weer niet helaas, het scharnier zat stevig vastgeroest.

En hij miste een bel. Een tijd lang schreeuwde ik maar wat naar toevallige voorbijgangers. Toen ik jarig was besloot ik mijn stem te sparen en toeters en bellen te vragen. Ik kreeg er een stuk of zes en monteerde ze allemaal. Dat is erg handig om passanten mee te verrassen, maar ook helpen een aantal kleurige toeters om je fiets terug te vinden in de rekken. Zo nu en dan werd er door baldadige medestudenten een Bob de Bouwer of Mickey Mouse vanaf getrokken, maar dan vroeg ik gewoon een nieuwe voor mijn volgende verjaardag.

Het meest verbazend was nog wel dat hij zo lang mee ging. Ondanks zijn versleten uiterlijk bleef hij soepel trappen. De kettingkast heb ik nooit van binnen gezien. Op een regenachtige middag fietste ik met paraplu voor mijn gezicht in volle vaart tegen een stilstaande auto aan, maar de wielen bleven keurig rond. Mijn Opa had me geen oud barrel gegeven, maar een degelijke fiets. Zoals ze vroeger maakten.

Op een nacht - rond een uur of vier - kwam ik terug van een concert en was mijn fiets verdwenen. Een kwartier lang heb ik lopen zoeken, en ben toen naar huis gelopen. Dat duurde een uur. De volgende dag leende ik een fiets van mijn huisgenoot en zocht de hele stad af naar een glimp van mijn bont versierde stuur. Aangifte gedaan bij de politie. Drie keer gaan kijken bij gevonden fietsen. Niets.

Natuurlijk zijn mijn herinneringen aan die fiets licht nostalgisch gekleurd. Niet alleen was het een fijne fiets, het was ook een fijne tijd. Net een jaar in Enschede, nieuwe vrienden, nieuw leven. Al die fietstochten zijn voor mij nu eeuwig verbonden met hun bestemmingen. Feestjes, colleges, projecten, zwempartijen, bioscopen, boekenwinkels, dvd-uitverkoop, al die belevenissen zaten opgeslagen in de trappers, de bellen, de toeters. Er op fietsen was als een tocht door mijn geheugen. Ik was niet alleen een vervoersmiddel kwijt, maar ook een stukje van mezelf.

Maar twee weken geleden zag ik mijn verloren fiets te koop aangeboden op Markplaats. Niet dezelfde natuurlijk, hij glom zelfs een stuk meer dan in mijn herinnering. Hij was van een oud Omaatje geweest, jaren in een garage gestaan, vouwt nog prima, geen spatje roest. Ik reageerde gelijk, en twee dagen later kon ik weer door mijn dromen fietsen. Klaar voor nieuwe belevenissen, nieuwe stad, nieuw leven. Alleen het stuur is nog wat kaal, met één enkele glimmende bel.