Karton verven en hout zagen deden we al in de middeleeuwen. Wat zijn eigenlijk de unieke kwaliteiten van de spellen die ermee gemaakt worden? Waarom zijn bordspellen nog steeds zo populair, in een tijd van Nintendo’s, X-dozen en Speelstations? En wanneer schuift Oma gezellig aan op de bank om samen zombies af te schieten? Bordspeluitgeverij The Game Master en Universiteit Twente wilden graag een antwoord op deze dringende vragen, dus maakte ik er mijn afstudeeronderzoek van.

Op het gebied van bordspellen is veel onderzoek gedaan, maar helaas vooral naar eeuwenoude spellen als Schaken en Go, om psychologen dieper inzicht te geven in het menselijk brein. Juist de recente populariteit van spellen als Kolonisten van Catan is nog nauwelijks wetenschappelijk onderzocht. Voor een antwoord op de onderzoeksvraag is dan ook niet alleen gekeken naar bordspelpsychologie en speltheorie, maar ook naar verschillende weblogs van enthousiaste bordspelliefhebbers die hun favoriete spellen analyseerden. Want juist die actuele, nieuwe spellen moeten in de toekomst misschien concurreren met computerspellen.

Om nog meer enthousiaste bordspelliefhebbers direct te kunnen bereiken, is een enquête verspreid onder de verschillende verenigingen en klanten die bij The Game Master bekend waren. Hierop reageerden ruim vierhonderd deelnemers, die het erover eens waren dat computerspellen veel individueler waren dan bordspellen. Ook de mensen die ik sprak tijdens verschillende spelavonden bij studentenverenigingen meenden dat een bordspel socialer was dan een computerspel.

Hierdoor ontstond een enorme berg data, en om die bespreekbaar te maken zijn een aantal grafiekjes en voorgestelde toekomstconcepten uitgeprint als grote speelkaarten. Deze zijn voorgelegd aan een gevarieerde groep bordspelers, die zelf bepaalde grafieken en concepten naast elkaar konden leggen en erover discussiëren, of juist van tafel halen als het niet belangrijk was. Zo ontstond een levendige discussie, die helder maakte wát een bordspel nou zo sociaal maakt.

Natuurlijk zitten sociale eigenschappen niet direct in het materiaal, maar tussen de spelers. Bij een spel gaat het niet alleen om het strategisch plaatsen van je stukken, maar ook om het strategisch inschatten van het karakter van je tegenstander. Houdt de andere speler van risico of veilige keuzes? Hoe kan ik andere spelers afleiden van mijn uiteindelijke strategie? Zeker bij een spel als poker, waar de kaarten op goed geluk verdeeld worden, gaat het des te meer om het lezen van iemands gezicht dan de kaarten in de hand.

Een computer kan misschien goed rekenen, hij moet het ons niet te makkelijk maken. Een belangrijke charme van het bordspel is juist dat alles met het blote hoofd gebeurd. De spelers zijn compleet verantwoordelijk voor alle acties in het spel, het materiaal zelf heeft weinig inbreng als iemand stiekem geld van de bank ‘leent’. Dit verplicht de speler tot een zekere betrokkenheid in het spel, maar vooral ook bij de andere spelers.

Bovendien blijkt dat fysieke vaardigheden en reactiesnelheid geen typische bordspelelementen zijn. Vooral als spelers allemaal tegelijk aan de beurt zijn, verliezen zij elkaar uit het oog, en gaan mensen te gemakkelijk hun eigen ding doen. Juist tijdens het wachten op de beurt kunnen spelers kijken naar elkaars pokerfaces. Spelletjes op de Wii zijn misschien gezellig, maar door het real-time element worden het al snel party games.


Wat een computer wél beter kan dan karton is het bewaren vangeheimen, en deze op het juiste moment in het spel brengen. Bijvoorbeeld spellen waarin een bepaald scenario wordt uitgespeeld, of waarbij een computer zelfdenkende stukken toevoegt. Vooral spellen waarbij één van de spelers saboteur of verrader is en door andere spelers ontdekt moet worden kunnen beter worden uitgevoerd in software.

Veel hedendaagsche computers zijn misschien simpelweg nog op de verkeerde plek. Een tv staat voor onze neuzen, niet ertussen. Zodra hij plat genoeg is om op tafel te leggen, en spelers er omheen kunnen zitten, gaat het al meer op een gezelschapsspel lijken. Als de meeste televisies in 2020 plat genoeg zijn voor de salontafel, worden er misschien wél veel digitale gezelschapsspellen gespeeld.

Ook kan gedacht worden aan spellen met telefoons. Zelfs peuters hebben tegenwoordig hun eigen iPhone, en het zullen steeds meer mini computers worden. Om een spelletje te spelen legt de hele familie simpelweg hun toestel op tafel, en deze functioneren dan als pionnen op een virtueel bord. Of denk bijvoorbeeld aan eenvoudige Quiz spelletjes, waarbij iedereen de vraag op zijn eigen telefoon krijgt, en wie het eerst het goede antwoord intoetst wint!

Op de voorwaarde dat beeldschermtafels en gezellige smartphones algemeen beschikbaar zijn, en mensen er dus geen aparte console voor hoeven te kopen, worden typische voordelen van digitale producten ook toepasbaar op digitale bordspellen. Mensen kunnen gemakkelijk nieuwe spellen downloaden en de hele collectie gaat zó mee op reis. Aan de andere kant moet dat wel opwegen tegen de nadelen van internetpiraterij en hardware compatibiliteit, waardoor uitgevers misschien huiverig zullen zijn dit digitale pad te betreden.

Hoe dan ook zal het nog wel even duren voordat ouderwets papieren Monopoly geld of houten Kolonisten huisjes hun charme verloren hebben. Maar we kunnen niet zeker weten wanneer mensen telefoons en computers gaan behandelen als stukjes hout en karton. Momenteel groeit er een chattende, twitterende en bloggende generatie op die een potje zombie schieten misschien net zo gezellig vindt als een rondje Kolonisten van Catan. Om computerspellen echt tot een gezelschapsspel te maken, is het nodig dat ook Oma gezellig mee wil doen. Computerspellen zijn misschien gewoon nog geen concurrerende familietraditie.

Zie voor meer informatie over de uitgever waar ik gewerkt heb www.thegamemaster.nl. Tijdens mijn stage heb ik o.a. meegewerkt aan de ontwikkeling van de spellen Hotel Amsterdam en Opera, die nu beide in de betere spellenwinkels verkrijgbaar zijn.

]]> hhaagsman 2010-10-21T20:52:00+02:00 2008-07-07T12:00:00+02:00 tag:dachtikhetniet,2011:ontwerpen.167

Voor het vak ‘Design & Emotion’ was de uitdaging om een bepaalde emotie in een product vorm te geven. Dit jaar moest er een babyfoon van Philips herontworpen worden, en mijn onderwerp was Japan. Hoe vind je een vorm buiten je eigen cultuur? Zeker als deze zowel geografisch als inhoudelijk mijlenver van je verwijderd is.

Het ontwerp is gebaseerd op verschillende elementen uit de Japanse cultuur. Deze kent een lange, exotische geschiedenis die een belangrijke rol speelt in het Japanse leven. De Japanners zijn een trots volk. Lang bemoeiden zij zich niet met de buitenwereld, totdat de buitenwereld in 1543 met Portugese schepen of ze af kwam. Aan boord waren veel missionarissen die enthousiast Japanners tot het Christendom bekeerden. Dit leidde tot verschillende burgeroorlogen, en in 1637 besloten de heersers dat niemand het land meer in mocht. Alleen Nederland, dat minder agressief het geloof verspreidde, mocht handelen via een speciaal gemaakt eiland. Pas 200 jaar later werden de grenzen open geforceerd door militaire overmacht van de westerse wereld.

Vanaf dat voor de Japanners vernederende moment hebben zij steeds weer geprobeerd zichzelf te bewijzen. In het begin van de twintigste eeuw was militaire kracht hun paradepaardje, maar daar werd met Hiroshima wreed een einde aan gemaakt. Sindsdien is technologische vooruitgang de trots van de natie, met een collectief enthousiasme voor robotica. De gemiddelde Japanner gelooft oprecht dat huisrobots de oplossing zijn voor het enorme vergrijzingsprobleem, en de overheid pompt enorme bedragen in robotonderzoek.

Vanuit deze historie viel de Japanse mentaliteit beter te begrijpen. Japanners hechten meer waarde aan het collectieve welzijn dan het individu. Beleefdheid en schaamte zijn doordrongen in alle gedragscodes, maar ook technologie. Waar wij in Europa computers zien als een complexe steeksleutel of schroevendraaier, zien Japanners vriendelijke wezentjes van silicium. De eerste robotische huisdieren (Aibo) en elektronische vriendjes (PaPeRo) zijn al op de markt. En die schattigheid, kawaisa, nemen zij bloedserieus. Wie kan er beter voor je zorgen dan een zorgvuldig geprogrammeerde robot?

Met dit verhaal in het achterhoofd ontwierp ik “SandMan”. Een babyfoon die niet alleen heel schattig is, maar ook je baby gerust kan stellen: als het kind begint te huilen, licht zijn hoedje op en begint te draaien. Zo veranderd de kinderkamer in een wervelende sterrenhemel.



In augustus en september 2008 stond dit ontwerp op een tentoonstelling in de Bijenkorf Enschede.

In het eerste deel van het project moest er een visie ontworpen worden over (persoons)vervoer in de toekomst. Kijkend in de kristallen bollen van de bibliotheek en het CBS ontwikkelden we drie mogelijke scenario’s voor de toekomst. Het scenario ‘Stick-Shift Civilisation’ ging er vanuit dat de mensheid door technologische catastrofes het vertrouwen in kunstmatige intelligentie zou verliezen. Het scenario ‘Autonomous Society’ stond hier tegenover met een volledig computergestuurde samenleving. Het derde scenario, ‘Virtual Mobility’ ging er vanuit dat door het virtuele verkeer de behoefte aan personentransport juist kleiner zou worden.

Dit laatste scenario hebben we verder uitgewerkt en doorgetrokken naar ontwerpkeuzes voor het interieur van een auto in 2025. Door de hoge olieprijzen en extra wegenbelasting is persoonlijk transport erg duur geworden. Daarom kozen wij ervoor om in het interieur vooral rekening te houden met de oudere, die na een leven lang werken genoeg vermogen had opgebouwd om een dergelijke luxe te kunnen veroorloven. Ook maken zij in 2025 een groot deel uit van de bevolking.

Om de kosten verder te drukken, zal de auto van de toekomst gebruik maken van een automatisch lifterssysteem met betalende lifters. Zowel automobilist als lifter kunnen in hun profiel voorkeuren aangeven voor reisgenoten, zodat een persoonlijk sociaal netwerk ontstaat. Dit verhoogt de betrokkenheid van de oudere in de samenleving.

Het interieur van de auto is dan ook zo ingericht om de sociale interactie tussen bestuurder en passagiers te bevorderen. Tijdens lange stukken op de snelweg zal de auto uit zichzelf kunnen rijden, en kan de bestuurdersstoel gedraaid worden, zodat een gezellige kring ontstaat.

Met dit ontwerp stonden we op de tentoonstelling ‘Paradise by the Dashboardlight’ in oktober 2007, waar we pardoes een eerste prijs wonnen. We gingen naar huis met een boek en stonden de
volgende week lachend in het UT-Nieuws.

vlnr: Tim Vaessen, Stephan Domburg, Marianne Bos, Ikzelf, Robin de Pruyssenaere de la Woestijne

Voor de twintigste editie van de HEMA ontwerpwedstrijd werd gevraagd om “de nieuwe HEMA held”. Graag zouden zij zien dat studenten ontwerpen instuurden voor een plek op de bovenste plank. Naast de fluitketels, slagroomtaarten en rookworsten. Mijn inzending was een kaartspelletje.

Past een held eigenlijk wel in de HEMA? Een held, dat is iemand met grootheidswaanzin en overmoed. Dat hebben wij niet. Een Nederlander steekt zijn vinger in de dijk omdat dat nu eenmaal nodig is. Zijn buurman had ook niet anders van hem verwacht. In Nederland zijn helden heel gewone mensen.

Een echte held, die steekt er met kop en schouders bovenuit. Laat zien dat de mensen in zijn omgeving betere mensen hadden kunnen zijn. Dat soort mensen wordt onder de zeespiegel met een scheef hoofd gerelativeerd. Dappere brandweerlieden vergeten soms ook vaat te wassen of stof te zuigen. Briljante wetenschappers hebben ook moeite met videorecorders. Een held is bijzonder goed in iets, maar dat maakt hem nog niet buitengewoon bijzonder.

Wat HEMA wil met deze wedstrijd, is niet een pretentieus ontwerp. Alle producten op de schappen zijn ten slotte al helden, van het Nederlandse soort. Nee, HEMA is op zoek na.ar de lege plek. Een nieuw product, dat erg goed is in zijn eigen ding. Welke Nederlandse held wordt nog niet door de HEMA vertegenwoordigd?

Wat mist HEMA?

Dat wat alle Nederlanders eigenlijk een beetje missen: stiekem toch de held zijn. We merken het als de HEMA klant zich heeft teruggetrokken in zijn woning, omringt door HEMA pannen, afwaskwasten en gordijnen. Dan komt hun ware aard op tafel. Ganzenbord, mens-erger-je-niet, scrabble. Dan kun je winnen zonder echt beter te zijn dan anderen. Het is ten slotte maar een spel.

Het spel is opvallend afwezig bij de HEMA filialen. Het lijkt bijna alsof de HEMA zichzelf te serieus genomen heeft. Geen tijd voor spelletjes, dat dient ten slotte nergens toe. Het eten moet gekookt, het huiswerk gemaakt, het overhemd gestreken. Alsof het heldendaden zijn. Verricht door de heldhaftige producten van de HEMA.

Tijd voor een ontnuchterend perspectief op het assortiment. Het voorwerp heeft nooit voorop gestaan. HEMA producten zijn oprecht, door hun eenvoud kan de gebruiker zichzelf blijven. Pronken is uitgesloten. De echte HEMA held, dat is de klant.

Katjes Lokken?

Dit is mijn persoonlijke interpretatie van een echt HEMA spel. Een spel voor het hele gezin, met kinderen vanaf ongeveer 7 jaar. Weinig spelregels, anders gaat het teveel lijken op het dagelijkse Nederlandse leven.

Katjes Lokken is niet meer en niet minder dan het zegt te zijn. Iedere ronde komen er een aantal katten op tafel; ijdel, dik, lui en speels. De spelers kunnen met verschillende soorten kattenproducten deze katten naar zich toe te lokken. Bijvoorbeeld opwindmuizen, kussens, spiegels en HEMA worsten. Als er geen katten meer over zijn, heeft de speler met de meeste katten in zijn of haar verzameling gewonnen. Geen echte held, maar toch net even iets beter dan de andere spelers.

Grafisch is het spel uiteraard eenvoudig, en toch aantrekkelijk. Simpele, strakke lijnen en heldere kleuren houden het spel duidelijk. Alle kaarten zijn direct te herkennen, zonder dat er tekst op staat. Maar de speelse tekeningen laten genoeg ruimte voor de fantasie. Zo geeft dit spel plezier met goede afspraken.

Toekomst?

Het spel is nog niet direct geschikt voor productie. Om zeker te weten dat het aan zal slaan zullen er nog uitgebreidere tests moeten plaatsvinden, onder verschillende klantengroepen van de HEMA. Op het moment heeft Katjes Lokken zich alleen nog bewezen bij een aantal studenten. Verdere tests zullen onder andere moeten uitwijzen of er nog extra speltactieken moeten worden geïmplementeerd, zoals het lokken van katjes van de buurspelers.

Des te meer is mijn inzending dan ook een suggestie voor een heel assortiment aan HEMA spellen. Spellen met het HEMA motto. Dijken bouwen, bootje varen, goud vinden. Allemaal met een eenvoudige HEMA speelsheid. Weinig regels, veel plezier. Helaas heb ik de wedstrijd niet gewonnen. Wel kreeg ik mijn prototype netjes teruggestuurd. Dus als je ooit zin hebt in een spelletje, kom gerust eens langs.

Zie ook ontwerpwedstrijd HEMA

Omdat computers steeds slimmer worden, komen er steeds meer mogelijkheden om mensen met cognitieve beperkingen te ondersteunen in het dagelijkse leven. Voor het vak ‘Interface & Interaction Design’ ontwierpen we aan de hand van de theorie een navigatie systeem voor kinderen met het syndroom van Down.

Eerst is er een uitvoerig onderzoek gedaan naar de doelgroep. Niet alleen in stoffige literatuur, ook met levende mensen. Hieruit bleek ouders van kinderen met het syndroom van Down niet alleen een grote behoefte hadden aan apparaten die hielpen in het dagelijkse toezicht, ze hadden vak al heel duidelijk een beeld hoe technologie hun leven makkelijker zou kunnen maken.

Het ging ouders er vaak niet om zelf meer rust te krijgen, maar het verminderen van beperkingen voor hun kind. Een sprekend voorbeeld was Loesje*(7). Haar ouders woonden aan het eind van een doodlopende straat in een rustige woonwijk. Als ze buiten met haar fietsje wilde spelen, moest er eigenlijk altijd iemand mee om in de gaten te houden dat ze niet verdwaalde naar een drukke autoweg. En hoewel Loesje goed kon opschieten met de buurtkinderen, vertrouwden haar ouders niet altijd op de alertheid van haar leeftijdsgenootjes, die soms teveel opgaan in hun spel. Om haar ouders niet ongerust te maken deed ze dus meestal rondjes om hun huizenblok, zodat pa of ma haar hoofd af en toe langs het keukenraam zag fietsen.

De problemen die in deze interviews naar voren kwamen zijn, samen met het literatuuronderzoek, verwerkt in een aantal scenario’s. Daarna zijn er scenario’s geschreven die voorstelden hoe een GPS telefoon voor zowel de ouder als het kind oplossingen zou kunnen bieden. Vervolgens is de theorie van het vak gebruikt om al deze informatie in flowcharts voor menustructuur en interactie te verwerken.

Het resultaat was een theoretisch interface ontwerp voor een Nokia N95 met GPS, en een fictieve tegenhanger voor het kind. Op de Nokia konden de ouders in de gaten houden waar het kind was, en het via een videobeeld opbellen. Bij het kind klinkt er dan geen ringtone, maar direct de stem van de ouders, als een soort intercom systeem.

De kind-telefoon kan om de nek worden gehangen als een statussymbool, en is ook aan te passen aan de persoonlijke smaak van het kind. Dit is heel belangrijk, omdat het kind zich aan het apparaat moet gaan hechten. Daarom kun je er ook spelletjes mee spelen en muziek op luisteren. Verder zal het apparaat automatisch in de gaten houden of de, door de ouders ingestelde, grenzen niet overschreden worden.

Alles bij elkaar was het een heel leerzame ervaring, en boeiend om zo direct in contact te staan met de doelgroep. Helaas heeft het niet geleid tot een werkelijk product, maar het gaf mij persoonlijk wel een heel duidelijk beeld van wat een Industrieel Ontwerper zou moeten doen; techniek naar de hand van mensen zetten.

In dit project heb ik samengewerkt met Menno Both, Leonne Campfens en Niels Werensteijn.
*Deze naam is gefingeerd om privacy redenen

Voor het vak ‘Product Life Cycle’ moesten we de hele levensloop van een product bekijken. Want als je bij het ontwerp al rekening houdt met het slijten van je product, kun je het een stuk minder milieubelastend maken. Materiaal, transport, productiemethoden en gebruikscontext hebben we doorgerekend voor scheermesjes en brandweermannetjes.

Het eerste deel van het vak was vooral theorie. Met een scheermesje in de hand werd bekeken wat er allemaal bij de productie komt kijken. Dit werd door ons verwerkt in een Cost Analyse methode, met een dynamische excelsheet die liet zien hoe verschillende kosten van elkaar afhingen.

In het tweede deel ontwierp ik samen met Stephan een brandblus systeem, waarbij we ‘gemanaged’ werden door een ander tweetal studenten. Zij ontwikkelden een ontwerpmethode die wij ten uitvoer brachten. Het uiteindelijke systeem was bedoeld voor de Bedrijfs Hulp Verlening, die zich beperkt zag door de grote en vooral zware blusflessen. Ons ontwerp omvatte onder andere een hulplijn waardoor de gebruikers elkaar niet kwijt raakten, en een rugzak voor de brandblusser.

In dit project heb ik samengewerkt met Stephan Brandenburg, Casper Tromp, Eddo de Fouw en Olle Vos.

Als laatste opdracht van mijn bachelor ging ik op bezoek bij een bedrijf, om voor hen wat te tekenen. Bij Thales Hengelo maken ze technische gadgets voor defensie. Radars, heat-tracking, commandoruimtes op schepen. Dat soort dingen. Ik mocht voor hen kijken hoe je dat allemaal netjes in een doosje krijgt.

Een van de belangrijkste taken was het onderzoeken van de identiteit van het bedrijf, aangezien er de laatste jaren een aantal dingen veranderd waren. Thales Hengelo stond voorheen bekend als Holland Signaal, totdat het begin jaren negentig werd overgenomen door Thales Group. Waar Holland Signaal alle componenten zelf maakte, ging Thales steeds meer gebruik maken van de externe COTS (Commercial Of The Shelf) onderdelen, om daarmee het bedrijf te stroomlijnen.

De identiteit van Thales heb ik in dit onderzoek vastgesteld met de kernwoorden duidelijkheid, kracht, rust en orde. Als conclusie heb ik een aantal voorstellen gedaan hoe dit vertaald kan worden naar het uiterlijk van de kasten, waar bijvoorbeeld de handgrepen, deuren en kleuren nog aangepast kunnen worden.

Maar mijn belangrijkste argument was dat Thales, nu de individuele producten minder goed herkenbaar werden, zich moest gaan richten op het grotere plaatje. Niet alleen de consoles of de kabinetten ontwerpen, maar ook de gehele controlekamer. Als voorbeeld nam ik de stoelen, die bij de consoles gebruikt worden. De gebruiksvriendelijkheid van Thales apparatuur kan sterk verhoogd worden als deze goed op de console aansluit. Ook zouden er bepaalde interface elementen in verwerkt kunnen worden.

Een project met een zweverig thema, maar met zwaar tellende resultaten. Wat voor problemen komen we tegen in de ruimte, en hoe pakken we die aan?

In de ruimte is geen zwaartekracht. Natuurlijk heeft dat zo zijn leuke kanten, want wie droomt er niet van om te kunnen zweven? Maar, er zitten ook een hoop problemen aan het leven boven de atmosfeer. De astronauten van vandaag de dag ondergaan een maandenlange, zware training om met de situatie om te kunnen gaan.

We kregen per groep de opdracht een product te ontwerpen voor een fictief ruimtehotel. Doelen waren het oefenen in creativiteitsbeleid en presentatie technieken. Er is dan ook een zichtmodel gemaakt van het ontwerp, in de presentaties zijn conceptboards gebruikt en de scriptie bestond uit een beeldverslag.

Het ontwerp is door ons Knead2Drink gedoopt. Omdat er in de ruimte geen zwaartekracht is om de vloeistof te scheiden van lucht, heeft de Knead2Drink een systeem om de drank in de mond te pompen. Aan de buitenkant zit een blaasbalgje waarmee een interne zuiger omhoog gebracht wordt door er in te knijpen. Dit concept is in tegenstelling tot de huidige "boterhamzakjes" wél goed te recyclen, heeft een betere thermos-werking en de gebruiker kan met meer gemak van zijn drank genieten.

In dit project heb ik samengewerkt met Michael Westdijk.

Slapen doen we allemaal. Wakker worden doen we minder graag. Aan het eind van het tweede jaar, tijdens mijn eerste individuele project, ging ik op zoek naar een manier om met het goede been uit bed te komen. Geen overbodige luxe in je studententijd.

Het stond geheel vrij een vakgebied uit te diepen dan wel te verkennen in het kader van de zogenaamde "Vrije Opdracht", vier weken lang. Het was de bedoeling zelf een opdracht te formuleren, binnen een eigen interessegebied, deze zelfstandig uit te voeren en achteraf te evalueren. De beoordelingscriteria moesten van tevoren door de student zelf worden opgesteld.

Als onderwerp van deze opdracht nam ik het opstaan. Ik zag in de ochtend vaak genoeg huisgenoten voorbij lopen met een norse frons op het gezicht, wat een negatieve invloed heeft op de sfeer in de huiskamer. In de omgekeerde situatie is het net zo vervelend als diezelfde huisgenoten mij vrolijk aankijken terwijl we slechts vijf uur slaap hebben gekregen die nacht. De vroege indrukken van de dag hebben invloed op je humeur tijdens het werk, en ik vroeg me dan ook af hoe ik deze indrukken zo aangenaam mogelijk kon maken. De onderzoeksvraag luidde; "Hoe kan ik een ochtendhumeur voorkomen?". De resultaten van het onderzoek heb ik verwerkt in een wekker, die ook helpt met in slaap komen.

Het eindresultaat was Wodan, aangesloten op een massagematras trilt hij je 's avonds zachtjes in slaap en 's ochtends monter wakker. In de analyse heb ik gebruik gemaakt van storyboards en morfologische schema's. De wekker werd bediend met één knop, door rond te draaien kon je door de menu’s bladeren, door er op te drukken maakte je een keuze. Bepaalde functies zoals het volume zijn direct toegankelijk voor gebruik op de tast.

Sinds mijn onderzoek houd ik de wekkers die op de markt komen natuurlijk goed in de gaten. Zelf heb ik indertijd een Radio-CD wekker gekocht, en ik moet zeggen dat wakker worden met je eigen muziek een goed begin is van de dag. Of de Philips Wake Up Light het beter kan heb ik nog niet getest. Mijn eigen ontwerp is helaas nog niet op de markt.